بسترم

صدف خالي يك تنهايي است

و تو چون مرواريد

گردن آويز كسان ديگري ...

***

(هوشنگ ابتهاج )

از جام عشقت نازنین یارا

                        کمی بنوشان جرعه ای مارا

از همه دل کندمو

               دل به تو بستم

                      از شراب عشق تو

                              روز وشب مستم......

..

سنگ غریبه ای شکست

                  که دلش آبی بود

                             و نگاهش ابری...

          در دلم پاییز است

                آسمانم ابریست...

آسمان آبی چشمان تو

                   آیینه کیست؟

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

زیبایی دنیا را آن لحظه که به چشمان تو نگریستم دریافتم

هیچ لحظه ای از عمرم بدون اندیشیدن به تو سپری نشد

اگر عمر من تنها یک شب باشد

آرزو دارم همان یک شب را با توبگذرانم

چرا که محبوبم این دنیا تنها هنگامی زیباست که در کنار تو باشم

ای عزیز تر از جانم

آرزوی زندگی در کنار تورا در دل دارم

و می خواهم هر شب در عشق تو ذوب گردم

من دلبسته عشق تو شدم

و دیدی که به عشقت پاسخ دادم

تو اجازه دادی که عشقت را در دل احساس کنم

پس با قلبم تو را صدا می زنم

اگر عمر من تنها یک شب باشد

آرزو دارم همان یک شب را با تو بگذرانم

میمیرم برات

نمیدونستی میمیرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

تو می دونستی که دلم بسته به ساز صدات

آرزوم که نمی دونستی که من میمیرم برات

عاشقم هنوز

نمی خواستی که بمونی یا بسوزی به سازه دلم

گفتی من میرم

نمی خواستی بری تا فرداها با من یار خوشگلم

برو راهی نیست تا فرداها از آب و گلم

سفرت بخیر

اگه میری از اینجا تک وتنها تا یه شهر دور

برو که رفتن بدون ما میرسه به یه دنیا نور

سفرت بخیر

برو گر شکستی زمن می تونی دوباره بساز

از دلی شکسته نامید وخسته تو باز برو

تو بازم برو...........

نمی خوام بیای

نمی خوام میون تاریکی من تو حروم بشی

نمی خوام ازت نمی خوام مثل یه شمع بسوزی برام تا تموم بشی

برو تو بزرگی می خوام که فقط آرزوم بشی

                                                            میمیرم برات.

غفلت

دستهایت را ....

در رود آرام....

زلال و آبی میشستی...

غافل از اینکه...

کمی پایین تر...

از عطر خوش دست تو...

که با آب آمیخته شده بود...

دیوانه ای را...

داشت ...

آب می برد.

(فواد ذکایی)